به یاد هزاران گل  خفته در گلزار خاوران ....

تو در نماز عشق چه خواندي

كه سالهاست،

بالاي دار رفتي و اين شحنه هاي پير

از مرده ات هنوز، پرهيز ميكنند !!

تاریخ و تکرار وقایع تاریخی خود سندی برای ثبت در تاریخ می باشند. اسکندر گجسته ، چنگیز ، تیمور، حضرات دين و نیرنگ فروش و ....  همگی گواهی بر تکرار تاریخ کشورمان مي باشند . در بعد جهانی و در عصرحاضر نیز مجنونی با نام رایش (هیتلر ) در از بین بردن انسانیت ، بشریت و نسل کشی گوی سبقت را از پيشينيانش ربود و سبعیت خویش را بر جای گذاشت .

با ظهور و افول هر يك از اين صاحب منصبان ، چه مردماني كه تمامي هست و نيستشان با يك گوشه چشمي بر باد فنا رفت ، در بهمن 57 مردماني عاشق ، سر تا پا شور و احساس ، مغرور از انقلابي آرام در عصري  مدرن با اشك چشمانشان تمامي آسفالتهاي گرم و خسته پايتخت را آبياري كردند ، ديگر نه بوي خون بود ، نه بوي خاك .... .

آن مرد آمد اولين سخنش را با مردمان چنين آغاز كرد ، لطفا احساستان را از بازگشت به وطن بگوييد ؟  پاسخ : هيچ !

آري پاسخ يك هيچي بزرگ بود ، هيچي كه امروز معنايش براي همگي مان آشكار گشته ، هيچي كه امروز بسوي نيستي سرزمينمان را سوق مي دهد .

قرار بود سخن از دوستت دارم ها باشد اما از فرداي انقلاب ، فرزندان حلاج از بام مدرسه علوي به پايين سقوط كردند تا نقشي بر خاك وطن زنند .

هزاران شهيد و اسير ، جانباز و معلول باز هم همه باورشان بود كه اينها ميراث يك انقلاب است .

چه خوش باور بودند آنها كه شكست و ريزش زندان باستيل را با اوين مقايسه مي كردند .

شاگردان مكتب خمينيسم ، تمامي سياهچال ها را دوباره بازگشايي كردند ، خلخالي مست قدرت ، حمام خون به راه انداخت ، بعد از او نيز فرزند ارشدش لاجوردي همچنان حافظ سنگر استاد شد .... .

اما امروز چه بايد گفت بعد از 28 سال باز هم آن خاطرات تلخ در حال تكرار هستند ، اين بار اين قاضي القضات

قاضي مرتضوي است كه گوش به فرمان ولي نعمتش ، فرمان مي راند : بگيريد ، ببنديد ، اعدامش كنيد و ... .

نقل است كه آيت الله قبل از پيروزي انقلاب ، به مردم در پيامهايش مي گفت ، به سربازان گل دهيد ، اما امروز همان سربازان آيت الله با هر چه عطر گل و هر چه رنگ گل باشد مشكل دارند ، سربازان ، به جرم پوششي مرتب برچسب اراذل به مردمان مي زنند ، جوانان به جرم جواني ، اوباش نام مي گيرند ، مادر بزرگي 70 ساله برانداز مي شود و چند مادر و دختر كه در حال جمع امضا هستند جاسوس اجانب نام مي گيرند . با اين تفاسير ديگر حساب فعال سياسي ، اجتماعي و دانشجو كه اساسا اهل تفكر و انديشه هستند ، مشخص مي شود .

خوب است  باهم سوار ماشین شویم ،  برویم : سمت بزگراه آهنگ ، تقریبا رسیدیم ، حال این بریدگی را بپیچید .... همین جاهاست ، محله خاتون آباد ، کمی آهسته تر خیابان پر از دست انداز و خاکی است ، به میانه خیابان  رسیدیم ، اینجا چقدر دلگیر است ، از در و دیوارش بوی غم می بارد ، اینجا دیگر کجاست ؟ اینجا ... اینجا خب ... خب چه ؟ اینجا خاوران است ! گلزار خاوران

گلزاری با هزاران گل ، که همگی در چند روز پر پر شدند ...

چرا این گورها و سنگ مزار ها همه شکسته اند و خرد شده اند ؟ مثل اینکه بمبی آمده و تنها بر سر این قطعه فرود

 آمده ! چون نه درختی دارد و نه سنگی سالم ... مگر اینجا چه کسانی خفته اند ...

اینجا هم عده ای از جوانان ایران زمین خفته اند متعلق به گروهی که برای عقیده اش مبارزه می کرد ! حال هر عقید ه ای ! چرا از گور  او هم می ترسند ... هزاران بار بر این مزار ها سنگ گزارده شده و فردا برادران نماز جمعه خوان و نماز شب خوان و هزاران چیز دیگر خوان آنها را خرد کرده اند !

اینجا کیلومتر 14 جاده خراسان-- تهران است  ، در قدیم گورستان بهاییان بود ! مگر ما درایران بهایی زنده هم داریم که بخواهد بر سر گور عزیزش بیاید !

بیا کمی عقب رویم در خاطرمان ! سال 67 .... جنگ  روزهای آخرش بود .. نمی دانم شاید هم به انتها ....

آيت الله  در بستر مرگ  با وهمی مالیخولیایی !

تعداد بسیاری در زندان ! تعداد بسیاری باز گشته و سرگشته شاید مورد مهرورزی قرار گیرند ! تعدادی  اسیر از عملیات مرصاد ! یا فروغ سر تا پا دروغ ! دستور رسيده  كه انتقام  مرصاد را از زندانيان در بند بگيرند .

شايد هم وصيت آيت الله بود تا ميراثي بي مخالف را تحويل جانشين هايش بدهد .  

دادگاههای چند ثانیه ای شروع می شود : اعدام – ابد – اعدام – ابد اعدام – ابد – اعدام ، اعدام ، اعدام ... همه شان را اعدام کنید ، نه تیرباران کنید ....

گورستان پر شد ، به دوبخش تقسمش کرده اند زندانیان سیاسی اعدامی در سالهای 59 تا 62  و  اعدامیان 67

اولین مهمان این گلزار سعید سلطان پور شاعر پر شور انقلابی ! در مراسم عروسی اش دستگیر شد وچند روزبعد در مراسم نفرت به خاک آرمید .... .

در اینجا قبرهای تکی و گروهی وجود دارد ، یارانی که در مراسم نفرت رهسپار ابدیت شدند ...

پدران و مادرانی که هیچگاه فرزنداشان را در آخرین بار در آغوش نگرفتند ....

شايع است که قتل‌عام زندانيان سياسي و ريختن پيكر آنها در گورهاي دسته جمعي در خاوران تهران توسط يك كشيش افشاء شد. گورستان متروكه خاوران و گورستان ارامنه را يك ديوار كوتاه از هم جدا مي‌كند و اين كشيش در يكي از شب‌هاي انتقال دسته‌جمعي پيكر اعدام شدگان به خاوران به طور اتفاقي در گورستان ارامنه ،کاميون هايي را ديد که بارشان"انسان" بود. با لباس بر تن، و سر و روي و بدن خون آلود. چند نفر خاک را به عمقي کمتر از يک متر بر مي داشتند با بولدوزر، کساني جنازه ها را چند به چند در آن چاله هاي کم عمق مي انداختند؛ و بعد، همان اولي ها، خاکي را که برداشته بودند، روي جنازه ها مي ريختند. کاري که چند شب ادامه يافت. کشيش در همان تاريکي دست ها و پاهايي را که بيرون مانده بود، ديد. هراسان خود را به کليسا رساند و از آنچه ديده بود، به لکنت سخن گفت. خبر از آنجا به جهان آزاد، ره گشود. هيچکس از آن کشيش نه نامي شنيد، نه او را ديد.... .

حالا سال هاست که در دهه اول  شهريور، خانواده هاي اين زندانيان، با شاخه هاي گل، بر سر مزارهايي مي نشينند که نمي دانند از آن کيست. فرقي هم نمي کند. چه اينجا، چه چند قدم آن طرف تر. شعر مي خوانند و ياد زنده مي دارند و ديگر هيچ. سنگ قبري هم اگر باشد، روي آن نوشته شده : غروب تابستان 67  .

از تابستان ۶۷ حالا سال هاست که مي گذرد. بچه هايي که در آن سال بر سر قبر پدرانشان آمدند، حالا بزرگ شده اند. و مادراني که آب چشم بر سر اين قبرهاي بي نام، خشک کردند، برخي، ديگر نيستند. اما نفرت هنوز هست.. هر چند وقت يک بار اين قبرها را ، که ديگر شايد نشاني از تن زنداني هم در آن نباشد، زير رو مي کنند. سيمان مي ريزند. سيمان ها را خرد مي کنند، و باز هم از نو....

این به سلطان بیمار ام القرا لذتی دو چندان می بخشد ..... .

همه باهم  در روز جمعه 9 شهریور ماه ساعت 9 صبح در گلزار خاوران ... چشمهایمان را خواهیم شست و قلبهایمان را صیقل می دهیم .  پیش بسوی ایران آزاد و آباد و به دور از استبداد

اگر نمی توانی غم بر خود راه مده  بر سر مزار هر عزیزی که رفتی شمعی هم برای آزادی ایران و یاد هزاران گل خفته در گلزارهایش روشن کن ... .

علي از وبلاگ يار دبستاني  7 / 6 / 1386

http://yardabestani.blogfa.com

 در صورت درج مطلب ؛ ذكر منبع فراموش نشود . وبلاگ یار دبستانی

                               http://yardabestani-book.blogfa.com

جامعه مدني ( Civil Society ) بخش سوم  :

( جامعه مدني خود به خود و يك شبه از ويرانه هاي ديكتاتوري بر نمي خيزد )

در بخش قبل گفتيم كه ، گوتنبرگ در قرن پانزدهم ميلادي موفق به اختراع دستگاه چاپ شد و به اين ترتيب بعد از يك مبارزه طولاني انسانها موفق شدند ، عقايد خود را بصورت مكتوب و گسترده منتشر نمايند .

با بوجود آمدن فضاي موجود و پيدايش آرا مختلف و بالا رفتن آگاهي مردم ، انتشار كتاب و مقاله توسط فرمانروایان مستبد، تحت سانسور قرار گرفت و طبیعتا مسئله آزادی بیان در مقابل فشارهای سیاسی و ديني  مطرح شد.

مردمي كه تا پيش از اين انقلاب عظيم در صنعت چاپ ، با نسخه هاي كم تعداد خطي و آسيب ديده تنها بخش كوچك و كمي از اطلاعات در اختيارشان بود ، حالا ديگر مي توانستند حجم وسيع و متنوعي از افكار و انديشه هاي گوناگون را

در كنار خود داشته باشند .

در مركز و كانون اين اختراع ، يعني اروپاي كنوني و بعد از فروپاشي امپراتوري روم ، حالا اين  كليسا و كشيشان به همراه پادشاهان و يا حكام محلي بودند كه حرف اول و آخر را در آن چند قرن مي زدند و هنگاميكه پاي منافع در ميان بود ، به راحتي حكم تكفير و ارتداد را صادر مي كردند.

در 300 سال اول مسيحيت و بعد از حضرت عيسي (ع) ،هيچ اثري از تعقيب و آزار رسمي بوسيله مقامات كليسا نبود.

كنستاتين امپراتور روم در سال 313 ميلادي پايه گذار دوره اي كوتاه مدت شد كه تساهل و تسامح جلوه اي رسمي به خود گرفت ، اما با ظهور امپراتور هاي بعدي اين دوره نيز دوام نيافت و هر روز بر تعداد مرتدان جامعه از ديد قدرت طلبان افزوده مي شد .

ارتداد مشمول تبعيد و مصادره اموال و نفي حقوق وارثان نسبت به ماترك مرتد بود و در اكثر موارد براي مرتدان حكمي جز اعدام وجود نداشت .

از اواسط قرن دهم تا دوازدهم ميلادي مرتدان بعد از گرفتن اعترافات بوسيله شكنجه هايي كه امروزه نيز نامشان برايمان مانده  و هنوز هم جاي آن شكنجه ها بر پيكره هزاران هموطن ما نقش مي بندد ، اعدام مي شدند .

( شكنجه هاي قرون وسطايي .... )

بعد از اين دوران كشيشها به همراه حكام كه اكثرا زير نظر اسقف اعظم بودند ، دست در دست يكديگر براي حفظ منافع خويش و آباد كردن دنيا و آخرت مردمان ، براي تمامي دگر انديشان كيفرهاي شديدي را وضع مي كردند .

با پيدايش افكار جديد و به ثمر رسيدن رنسانس در اروپا ، كم كم روند و ساختار جوامع نيز دگرگون شد و در سال  ۱۶۴۴میلادی، شاعر انگلیسی، جان میلتون در مقاله ای خواستار تحقق آزادی بدون هیچ نوع سانسوری شد. بنابراین مبارزه برای به دست آوردن آزادی مطبوعات در اواخر قرن هفدهم در انگلستان انجام شد.

پيشتر گفته شد كه آزادي بيان ، مهمترين ستون و پايه جامعه مدني مي باشد .... .

انگلستان، اولین كشوری بود كه به صورت رسمی، اعمال سانسور بر كتاب ها و نشریات را از بین برد.اما كشورهایی هم بودند كه بعد از انگلستان، آزادی بیان و آزادی مطبوعات را در متون حقوقی خود پیش بینی كردند. اما از كشور سوئد می توان به عنوان اولین كشوری كه متون حقوقی را در سال ۱۷۶۶ میلادی به آزادی مطبوعات اختصاص داده است، نام برد.گرچه اثری از این متون در حال حاضر در دست نیست.در كشور آمریكا، بعد از استقلال ایالات در سال ۱۷۶۶ میلادی، ایالات استقلال یافته در قوانین اساسی كه برای خود وضع می كنند، جایگاهی برای آزادی مطبوعات برمی شمارند.از جمله ایالت ویرجینیا در قانون اساسی خود، مصوب ۱۷۷۶، نكات زیر را پیش بینی كرده است.«آزادی مطبوعات یكی از بزرگترین سنگرهای آزادی است و هرگز نمی تواند محدود شود مگر به وسیله دولت های مستبد.»در سال ۱۷۹۱ میلادی، قانون اساسی فدرال آمریكا، مصوب ۱۷۸۷ میلادی همان قانون اساسی مادر است كه شامل تمام ایالات متحده آمریكا می شود مورد تجدیدنظر قرار گرفت و به موجب این اصلاحیه كنگره هیچ قانونی را تصویب نخواهد كرد كه محدودكننده آزادی مطبوعات باشد.

ادامه دارد

جامعه مدنی بخش دوم

در صورت درج مطلب ؛ ذكر منبع فراموش نشود . وبلاگ یار دبستانی